FOB sa LAX

Amerika….sa mata ng isang FOB. ‘Yan ang pag-uusapan natin dito ngayon. FOB – Fresh Off the Boat. Bagong salta, promdi. Mainit-init pa ang puwit sa pagkakaupo sa eroplano. Teka, mali. Sa pagkakasiksik pala sa silya sa economy class na mga dwende lang ni Snow White ang kasya. Puwede na rin ang mga barkada ni Frodo.

Eto nga pala ang pagkain sa eroplano (economy class) Mukhang appetizing pa ang nabibili sa karihan sa kanto hehehe

Nang malapit nang lumapag ang eroplano sa lupang hinihirang ng maraming Pinoy, nakita ko mula sa bintana ang mga sasakyang nakaparada sa….teka hindi ko alam kung ano ‘yun. Basta nakahilera sila doon, pantay-pantay, at kasinlalaki ng mga match box na mukhang pinagtiyagaang ayusin ng isang bata. Wala ni isang sasakyang lumampas sa guhit. 

Hmmm….interesting. Ngayon lang ako nakakita ng ganoon. Dito sa atin, basta may butas na masisingitan ang driver, hala siksik. Kahi’t hindi na mabuksan ang pinto ng sasakyan. Minsan problema pa ng driver at pasahero kung paano sila makakalabas ng kotse nyahahaha! Bakit masyado yatang maayos ang parking sa bansang ito? Hindi kaya tindahan ng kotse ‘yon? Pero bakit nasa airport? 

Pagbaba pa lang ng eroplano, kandahaba na ang leeg ko at pilit na tinatanaw ang pinto palabas ng airport. Oy, hindi pa ako pinapanganak ni Nanay eh pangarap ko na ‘to, no. Ilang hakbang na lang, tatlo na lang yata ,sasayad na ang sapatos ko sa lupa ng Amerika bwahahaha! 

Naku ha, hindi pala siya tatlong hakbang. Waaah! Pumila pa kami para patatakan ang passport namin sa mamang kung ano-ano ang tinatanong na hindi ko naman maintindihan. Isang tanong lang ang nasagot ko nang mahusay. Business or pleasure? May kasunod pa yon na kung gaano katagal ko balak na magkaroon ng pleasure. At kung saan ako magi-stay habang naghahanap ng pleasure. Jeez, man, enough already! Kahi’t isang araw lang ang itatak mo para sa pleasure ko , puwede na rin! Kulet noh!

Hala, halos itulak ko na ang mga nasa unahan kong ke-babagal lumakad. Naku, shet, muntik ko nang makalimutan may maleta pala ako hehehe. Abala naman sa buhay ko ’to , oo. Ella<—balik sa carousel. Bakit ganoon? Mukhang gutay-gutay na ang mumurahin kong maleta? Hinulog ba ‘to nung nasa ere pa lang ang eroplano? Hmp! kesehoda! Kumuha ako ng cart (ginaya ko ang kasama ko hehehe) at isinalpak doon ang maleta ko.

Halos makasagasa na yung cart ko sa sa pagmamadali ko, fall in line pa nang fall in line, eh. Ang hilig namang pumila ng mga tao rito.  Ano na naman ba ‘tong pinipilahan namin? Haaay salamat! Pintuan na yata yung natatanaw ko! 

O, mga “declare” naman ang tinatanong ngayon nung mama. ’Yung mga laman siguro ng maleta ko na gagamitin ko sa binabalak kong pleasure. Syempre, mabilis nila akong pinakawalan dahil wala naman akong itinatagong tuyo at itlog na maalat. Jeez, what’s up with Pinoy tourists and tuyo ba?

At last, ang pinto….ang pintong magluluwa sa akin patungo sa land of chocolates, corned beef at Spam. Ang state na kasinlaki ng buong Pilipinas, ang lugar na may sandamakmak na artista! California, here I come! hehehe