Ang mga doktora (part 2)

Myth 2: dalawa-singko ang kotse sa Amerika

Again, whether we admit it or not, kasama sa pangarap natin ang sasakyan…a sleek, fast, red sportscar, a monster truck, a serviceable van, o mapormang pick-up o SUV. At akala natin, pagdating natin sa land of milk, honey and beautiful cars, magmamaneho tayo agad ng mga ganito. Wrong again.

Dadaan ka muna sa pagsakay sa public bus nila. SOP ‘yon hehehe. Puwera na lang kung anghel talaga ang tinuluyan mong kamag-anak at wala siyang gustong gawin kundi i-drive ka kung saan ka man pupunta. Which, in truth, is only in your dreams. Ika nga, guys, managinip ka nang gising nyahaha!

At huwag magtangkang sumakay sa mga cabs. Don’t even dare…well, at least not when you’re in California…where a 15 minute drive eh mula sa Manila hanggang Tagaytay na. The West Coast is known as the mecca of the freeways with a general speed limit of 60-70 mph.

Converted to kilometers per hour it’s more or less 110 pero take note, walang trapik at walang stop lights. Therefore wala kang tigil nang kakatakbo sa highway hanggang tubuan ka na ng ugat sa kotse mo. You can imagine kung magkano aabutin ang mga taxi doon.

LA freeways

Anyway, balik sa mga doktora, ang ating heroines. Hindi lang bahay ang naging problema nila kundi ang mobility nila. Paano papasok si Doc Lilo sa trabaho (para may pambayad sa upa ng garahe nila?). Wala silang kotse…at wala ring trabaho si Doc Stitch. Uulitin ko, they cannot work legitimately in any US hospital or any medical establishment. No permit to work at hindi lang ‘yon, they have to pass a certain qualifying exam….or exams.

Sooo…dapat mag-commute sa bus ang byuti ni doc, wala nang ibang paraan. Walang jeep doon, ano! Tumawag siya sa 1-800-COMMUTE. Wala naman siyang computer para tingnan sa internet ang timetable ng mga bus hehe.

Sinabi sa kanya kung anong number ng bus ang dapat niyang sakyan para makarating sa West Covina kung nasaan yung Pinoy clinic. At…ito ang mahalaga….kung anong oras dumadaan ang bus sa lugar nila. Dalawang bus ang dapat niyang sakyan (meaning she had to transfer to another bus) at every hour lang dumadaan sa bus stop.

Kung 9 am ang opis ni doc, kailangan siyang gumising ng 6 am, mag-almusal at magbihis ng 30 minutes. maglakad ng another 20 papunta sa bus stop, bumiyahe ng dalawang oras sa bus.

Nyahaha Sounds familiar, eh? Yup , parang daily sked sa Pinas ng mga opis worker, no? But with a big difference, guys, walang trapik ito. Nauubos lang ang oras mo sa kakahintay sa susunod na bus. ‘Yung napapanood nating scenes sa sine na humahabol at tumatakbo sa gilid ng bus ay totoong nangyayari.

Kapag na-late ka ng isang minuto sa bus mo, maghihintay ka ulit ng isang oras para sa susunod. Ok ba? The bus driver god waits for no one hehe.

Pauwi naman ay reverse lang ng route mo papunta, therefore, out of the opis ka ng 5 pm, darating ka sa bahay mo ng 7:30 pm. Not a minute more, not a minute less. Eksakto ang mga bus doon, to the minute. ‘Wag ka nang magtangkang mag-OT, kasi wala ka nang masasakyan pauwi. You have to run, lowly worker, run for the bus!! harhar

For several months ganoon ang schedule ni doc. Si doc na di sumayad sa putik ang mga paa sa Pilipinas (remember, may driver dito at hatid-sundo ang byuti niya). But if she had a car, 20 minutes lang ‘yon to and from work.

At si doc Stitch nga pala ay nakakita naman ng trabaho sa isang flower shop na Pinoy ang may-ari. One upside of her story? Natuto siya ng mga flower arrangements hehehe Btw, baka nakalimutan ‘nyo eh, dermatologist si doc Stitch, ala Vicky Belo.

(itutuloy ang susunod na kabanata)