hmn…kelan kaya ang kasunod nito? i’ve been coming here everyday hoping to read more. hehe demanding ba?

Oo, sobra! Alam mo kasing labs na labs kita eh hehe. Pero teka, mukhang nakalimutan ko ngang meron pa pala akong isang blog dito ah! Tsk…bigla ko tuloy na-realize, mahirap pala ang multiple blogs. Nagkakaroon na rin tuloy ako ng multiple personalities.

But first (kasi labs nga kita), I wanna tell you how I write, Des, my dear friend. Ngayon mo lang mababasa ito hehe.

Alam mo naman ang byuti ko, I don’t “rant”, “rave” or “ramble”. Wait meron pa…I don’t “muse” either. O isa pa ulit, I don’t have that much angst. Ang Tagalog ba ng angst eh angas?

Question muna: What’s up with some bloggers and these ranting and raving? Tapos meron pang ramblings and musings? Eh putsa, I don’t even have an idea what rambling is. Lalo na ‘yang musings na ‘yan. Jeez! Who the hell muses?

None of the above for me, sorry (hindi ko kasi alam kung ano sila). But I have this thing I call “immersion”. Like bago ako makasulat para dito sa Rose in Cali, kailangang maglublob muna ako sa batya ng buhay-Amerika. You know, details, details.

Tapos meron pa akong isang idiosyncracy. I call it “the hollow block”. Writer’s block ang tawag ng iba rito. If I upped and left in the middle of a writing project or a topic, consider it gone. Hindi na ako makabalik. I cannot just sit down, bang away at my keyboard and finish what I started. Nope, can’t do that. I will try…and try again, but always nada, zero, zilch. Maybe I “move on” too fast?

Napansin mo, minsan, sasabihin kong “itutuloy” ang mga kuwento ko tapos, wala na palang kasunod hehe. If you look at my folders sa monitor, ang daming “unfinished” novels, short stories, etc. That’s why when I write, I don’t do outlines, drafts, nothing of that sort. Kasi mananatili na lang silang outlines at drafts habang-buhay LOL

I have to read what I wrote AFTER I have published it. Para malaman ko kung ano-ano ang pinagsasabi ko. Madalas, nababasa kong maraming “mura”. That’s when I edit. Nagtitira na lang ako ng konti haha

Para bagang may sariling isip ang mga fingers ko  at nagta-type na lang mag-isa nila. Shet, hindi kaya sinasaniban na ng kaluluwa ni Mark Twain ang mga daliri at kuko ko?

Can you imagine how I finish a 180-page novel? Nakakulong ako sa kuwarto, dinadalhan ng food. Paligo lang ang pahinga ko. Lalabas lang ako ng room kapag na-type ko na ang The End. No worries, hindi naman ako tinutubuan ng balbas. Bilbil lang…sa kakaupo. Usually, natatapos ko ang isang nobela in two weeks (naks).

Teka lang, ano ba ‘to? Kung saan-saan na ako napunta. Des, darleng, ang gusto ko lang sabihin eh, hindi ko na maituloy ang kuwento ko waaaah! Kainis.

Anyways, eto na lang ang nangyari sa dalawang doktora natin. Umuwi na dito ang ating dermatologist. She put up a clinic in Ortigas which is doing very well, thank you. Never, as in never, na raw siyang babalik sa US of A. To quote her sa karanasan niya, “Nightmare! Trauma!”

“They lived happily ever after” naman ang ating pediatrician. Sinundo siya ng boyfriend niya, they got married, and are now living in Ohio. She just gave birth to a beautiful baby girl at ninang ang byuti ko by proxy.

Haaay, all’s well that ends well. But wait… oh. my. God…. did I just muse and ramble in this blog?? Nooooooo!

Food is a basic necessity. Eating three meals a day is a normal human activity like say, breathing. Para sa isang pangkaraniwang Pinoy, a “normal” meal consists of kanin at ulam. No more no less. Wait…kapag bagong suweldo, may kasama ng saging ‘yon pagkatapos kumain.

In western cultures, a complete balanced meal has soup in it for starters. Salads provide the gulay. Meron pa silang nalalamang “main course” where bread or potatoes take the place of rice and a big slab of meat is the deal. Minsan may side dishes pa like macaroni salad, corn on a cob or boiled peas. And definitely, because there is a God in the US, there are desserts like a slice of decadent chocolate cake or apple pie.

Sa atin, the soup IS the main course hehe like sinigang, nilagang bulalo, miswang may sabaw. Gulay IS also a main course like pakbet, chop suey, ampalaya con carne. Dessert is always fruit like saging na lakatan, saging na latundan or saging na saba

My point is…sa Pinoy psyche, kasama ang pagkain sa mga biyaya ng land of milk and honey. It has subconsciously been a part of the Great American dream, and always will be. Mahilig kumain ang mga Pinoy. Proof: America – The land of “milk and honey“. Pagkain , ‘di ba? Bakit hindi “land of better roads and big houses”? hehe

At ang mga bida ng ating telenovela, ang dalawang doktora, unknowingly busted myth #3. Sa “ang nakaraan” nila, walang kusina ang garaheng tinuluyan nila, ‘di ba? Paano sila magluluto? Hindi naman puwedeng kumain sila sa restawran three times a day. Homeless na nga sila doon, eh gagawin pa nating totoong pulubi (kulang ang kapiranggot na suweldo nila if they did that).

The correct term to use is patay-gutom, meaning namamatay na sa gutom, pakshet. Kaya ako nagmura kasi sa mga unang araw nila sa garahe, muntik nang mangyari sa kanila ‘yon. Buti na lang may guardian angel sila na ang pangalan ay Ella (LOL).

Hiningi ko sa Tita Alice ang isang lumang microwave oven niya at isang lumang rice cooker na nakatambak na lang sa garahe. They were still working kaya lang maliit daw. Ibinigay ko sa dalawang kaibigan ko. Eto ang question ngayon. Ano ang iinitin nila doon? LOL ulit. Kayo naman, of course, their angel got that problem covered as well hehe.

Nagluluto ako ng ulam for them, as in marami. I’ll bring it over in the mornings, ia-almusal nila ang iba, babaunin sa work at kung may matitira, ulam nila sa gabi. At may sub-angel sila in Tita Alice. Lahat ng left over pizza, KFC chicken, basta lahat ng sobrang food, pinapadala niya sa dalawang doktora. And she saw to it that the order was more than needed para laging may sobra. She is a kind soul, my tita (and to think she is not even my relative!).

Tinuruan ko sila ng amazing trick ng mga Pinoy kapag walang pera. And Mexicans, too, for that matter. Hanapin nila ang mga wholesale stores or warehouses na malapit sa kanila, like Sam’s Club o Costco. In this case, kailangang member ang isa sa kanila, kaya may konting puhunan.

Pupunta sila doon pag weekend (kasi mas maraming freebies kapag weekend market days). Halos lahat ng mamahaling food product may patikim sa bawa’t kanto ng aisles. May demo ng food prep, as in mainit pa at bagong luto ang ipapatikim sa iyo. At malaki ang difference sa mga patikim doon at mga patikim dito sa atin.

They give you a big slice or serving. Hindi tulad dito na malaki pa ang butas ng ilong mo at kailangang sungkitin ng toothpick haha! Doon, may kasamang plastic fork at nakalagay sa maliit na paper platito. And you can ask for more, they don’t care. Dito sa atin, isang tikim ka lang ng product nila na kasinlaki ng kuko mo at huwag ka nang magtangkang humingi pa ulit, jeez!

Sa Sam’s Club, on a given weekend, I counted 12 food products with free tasting. Grabe, ‘day, smorgasbord hehe. Parang lunch buffet. May free sample pa ng mga juice o breakfast drinks. O ‘di ba, pati panulak, libre. Paglabas mo ng store, bundat ka na, sabay dighay ng walang humpay

O kung feeling proud ka naman at may $2 ka sa bulsa, doon ka na lang kumain sa hotdog stand ng Sam’s Club sa harap. I’m not sure kung less than a dollar pa rin ang presyo pero higante ang hotdog nila. And with all the works ha. Ikaw ang maglalagay ng catsup, mustard, onions, mayonnaise and free refill ang drinks. Puwedeng-puwede nang tanghalian, kasama na doon ang hapunan

O, ‘di ba? What did I tell you? Survival of the hungry but penniless (hindi halata) nyahaha!

Again, whether we admit it or not, kasama sa pangarap natin ang sasakyan…a sleek, fast, red sportscar, a monster truck, a serviceable van, o mapormang pick-up o SUV. At akala natin, pagdating natin sa land of milk, honey and beautiful cars, magmamaneho tayo agad ng mga ganito. Wrong again.

Dadaan ka muna sa pagsakay sa public bus nila. SOP ‘yon hehehe. Puwera na lang kung anghel talaga ang tinuluyan mong kamag-anak at wala siyang gustong gawin kundi i-drive ka kung saan ka man pupunta. Which, in truth, is only in your dreams. Ika nga, guys, managinip ka nang gising nyahaha!

At huwag magtangkang sumakay sa mga cabs. Don’t even dare…well, at least not when you’re in California…where a 15 minute drive eh mula sa Manila hanggang Tagaytay na. The West Coast is known as the mecca of the freeways with a general speed limit of 60-70 mph.

Converted to kilometers per hour it’s more or less 110 pero take note, walang trapik at walang stop lights. Therefore wala kang tigil nang kakatakbo sa highway hanggang tubuan ka na ng ugat sa kotse mo. You can imagine kung magkano aabutin ang mga taxi doon.

LA freeways

Anyway, balik sa mga doktora, ang ating heroines. Hindi lang bahay ang naging problema nila kundi ang mobility nila. Paano papasok si Doc Lilo sa trabaho (para may pambayad sa upa ng garahe nila?). Wala silang kotse…at wala ring trabaho si Doc Stitch. Uulitin ko, they cannot work legitimately in any US hospital or any medical establishment. No permit to work at hindi lang ‘yon, they have to pass a certain qualifying exam….or exams.

Sooo…dapat mag-commute sa bus ang byuti ni doc, wala nang ibang paraan. Walang jeep doon, ano! Tumawag siya sa 1-800-COMMUTE. Wala naman siyang computer para tingnan sa internet ang timetable ng mga bus hehe.

Sinabi sa kanya kung anong number ng bus ang dapat niyang sakyan para makarating sa West Covina kung nasaan yung Pinoy clinic. At…ito ang mahalaga….kung anong oras dumadaan ang bus sa lugar nila. Dalawang bus ang dapat niyang sakyan (meaning she had to transfer to another bus) at every hour lang dumadaan sa bus stop.

Kung 9 am ang opis ni doc, kailangan siyang gumising ng 6 am, mag-almusal at magbihis ng 30 minutes. maglakad ng another 20 papunta sa bus stop, bumiyahe ng dalawang oras sa bus.

Nyahaha Sounds familiar, eh? Yup , parang daily sked sa Pinas ng mga opis worker, no? But with a big difference, guys, walang trapik ito. Nauubos lang ang oras mo sa kakahintay sa susunod na bus. ‘Yung napapanood nating scenes sa sine na humahabol at tumatakbo sa gilid ng bus ay totoong nangyayari.

Kapag na-late ka ng isang minuto sa bus mo, maghihintay ka ulit ng isang oras para sa susunod. Ok ba? The bus driver god waits for no one hehe.

Pauwi naman ay reverse lang ng route mo papunta, therefore, out of the opis ka ng 5 pm, darating ka sa bahay mo ng 7:30 pm. Not a minute more, not a minute less. Eksakto ang mga bus doon, to the minute. ‘Wag ka nang magtangkang mag-OT, kasi wala ka nang masasakyan pauwi. You have to run, lowly worker, run for the bus!! harhar

For several months ganoon ang schedule ni doc. Si doc na di sumayad sa putik ang mga paa sa Pilipinas (remember, may driver dito at hatid-sundo ang byuti niya). But if she had a car, 20 minutes lang ‘yon to and from work.

At si doc Stitch nga pala ay nakakita naman ng trabaho sa isang flower shop na Pinoy ang may-ari. One upside of her story? Natuto siya ng mga flower arrangements hehehe Btw, baka nakalimutan ‘nyo eh, dermatologist si doc Stitch, ala Vicky Belo.

(itutuloy ang susunod na kabanata)

Myth: Your relatives in The US “honestly” love to have you stay with them kahi’t forever hehe

Siguro naman may ideya na kayo na dito sa Pinas, bago ka maging doktor eh magluluwa ka muna ng sandamakmak na pera. Ibig sabihin may kaya ang magulang mo, right?

I know these two doctors personally. One is a dermatologist and the other is a pediatrician. Mga bagong graduates sila and had been practicing medicine dito sa atin for almost a year.

Let’s call the pediatrician Lilo and the dermatologist Stitch hehe. Nagbakasyon ang magkaibigang ito sa US of A. Tumira si Lilo sa tita niya sa LA. I mean nakitira pala and shared a room with one of her cousins. Si Stitch naman eh sa Michigan napunta.

Sa umpisa, naaliw si Lilo sa pasyalan at pagkain. After a month, nahalata niyang medyo nagbabago na ang ugali ng mga kamag-anak na tinutuluyan niya. Deretsahang sinabihan siya na tungkulin niyang linisin ang mga banyo (tatlo ang bathrooms) and the big yard as well.

Okey lang daw sa kanya ‘yon. Walang maid sa Amerika so she should help out with the chores…..kahit hindi siya nakaranas maglinis ng banyo sa buong buhay niya. They had two househelps, a cook, a gardener and a driver back home. Ang masakit pa, she had a personal yaya kahi’t malaki na siya hehe.

On top of that, she had to wash the dishes every night. After a while, pinalilinis na rin ng pinsan niya ang room nila hehe. Okey, magtatanong kayo why she stayed. The reason why she was in the US in the first place was the love of her life. Nandoon ang boyfriend niya. Nasa Ohio nga lang. O, di ba? Sabi ko sa inyo bwisit sa buhay ‘yang pag-ibig eh.

Anyway, tuloy ang kuwento. May nag-alok sa kanya ng trabaho bilang doktor pero wala siyang lisensya to practice medicine sa US. But….alam ‘nyo naman ang mga Pinoy, nagawan ng paraan si Lilo (Pinoy ang may-ari ng clinic eh). Siyempre, dahil colorum, maliit na ang sweldo, under the table pa. I won’t go into details kasi baka may nagbabasa nitong taga-INS nyahahaha!

Lilo decided to leave her tita’s house after a heart-rending shouting match with her cousin. Lilo’s friend, Stitch, flew to California para damayan ang kaibigan niya. They looked for an apartment. Tourist ang visa nilang dalawa therefore no apartment in California will allow them to rent. They ask for your SSS number and credit history, fyi.

If you have been to Cali, you will know what an “in-law” is. Usong-uso ito sa mga bahay ng mga Pinoy lalo na sa San Francisco where the cost of rent is prohibitive. They convert their garage into a studio or a one bedroom unit tapos pinauupahan nila. Minsan may sariling banyo ito, pero madalas eh wala. Wala ring bintana hehe.

May nakitang “in-law” ang magkaibigang ito sa LA. Pinay ang may-ari ng bahay. This was a one-car garage so you can imagine kung gaano ito kaliit. Sa labas ang banyo (parang outhouse eh no?) Walang kusina. Walang bintana. Actually, walang kahi’t na ano. Isang lumang kama lang at isang silya ang kasya.

The day she left her tita’s house, tinawagan ako ni Lilo. Kung puwede ko raw siyang sunduin (this means I was driving na but that’s another story). Malayo sila sa bus stop. Muntik na akong maiyak sa dinatnan kong itsura ni Lilo sa harap ng bahay ng tita niya.

Nakakalat ang isang maleta at maraming plastic grocery bags sa bangketa. No tita, no cousin, nobody was there to say goodbye. Habang nililipad ng hangin ang mga plastic bags niya, nakaupo sa bangketa si Lilo, may luha sa mata. Mukhang kawawang homeless na itinapon sa kawalan ang doktorang ito.

(Itutuloy)

pic hiniram po sa google

In my short stay in “the land of milk and honey”, napatunayan ko ang kasabihang “there is no place like home” sukdang wala na tayong kinakain dito. Marami akong narinig na kuwento, mga pathetic na istorya ng mga Pinoy, minsan ng isang buong pamilyang Pinoy pa.

Base sa mga kuwentong ito, I concluded na mas masarap ang buhay ng mga OFW sa Middle East counties or any other country, for that matter. Kasi po, kaya nga OFW ang tawag sa kanila, W means worker.

Pagdating nila sa destinasyon nila, may naghihintay na trabaho sa kanila. Kahi’t na sabihin pang domestic helper pa ito o katulong, in other words. Trabaho pa rin ‘yon. Kikita ng pera. May nakalaang tirahan sa kanila, minsan provided pa ang mga sasakyan at pagkain nila. ‘Yon ang malaking kaibahan nila sa mga taong “naloko” ng ilusyon ng buhay-Amerika.

Ask an average Filipino, ke mayaman , ke mahirap, kung ano ang ideya niya sa “Amerika”. Pustahan tayo, mangingislap ang mga mata na para bagang kapag nakatuntong siya sa bansang ‘yon, wala siyang gagawin kundi sumalok ng dollars. Mga dolyares na napupulot at natitisod sa daan.

Nai-imagine niya ang sarili niya sa mansyon at carpeted ang sahig na nilalakaran niya. Napapangiti siya dahil naiisip na niya ang BMW o Mercedez sports car na mamanehohin niya. Ang mga branded na damit at rubber shoes na sa wakas eh mabibili na niya. At kung manyak man siya, tutulo na ang laway niya dahil nagkalat sa daan ang mga buhay na Barbie dolls na halos hubo at hubad na.

Ask an average Filipino….I’ll bet my bottom dollar, isasanla ang kaluluwa niya, makarating lang sa Amerika. Sagot sa lahat ng problema niya – visa sa Amerika. Kahi’t sa totoo lang, hindi-hindi niya aaminin ito sa inyo, lalo na sa sarili niya.

Ang susunod na issues ng blog na ito, mga kuwento ng mga Pinoy sa Amerika…mga taong nagising sa totoo. At kung paano niluluto ang American adobo.

Medyo pinapauso na nga pala ng ibang stores dito sa atin ‘yang nagsasauli ng mga nabili na pero dadaan ka naman sa butas ng karayom. Kailangang isoli mo within a very short period of time ang nabili mo. Meron nga akong nabasang resibo na kung gusto mong mag-sauli ng merchandise, kailangan sa loob lang ng 24 hours, sumusugod ka na ulit pabalik doon.

At take note, ha! Hindi mo siya isosoli, papalitan mo siya ng ibang bagay na pareho ng halaga. Most stores here will not return your money. Kamukat-mukat mo, you will end up paying more kasi mas mahal ‘yung ipinalit mo.

When it comes to shopping, guys, aaminin ko sa inyo, iniibig ko ang Amerika!! You can return stuff, or exchange them for other goodies to your little shopper’s heart’s content. Hindi ka aabutin ng delubyo sa pagpili ng mga bagay-bagay kasi kung sakaling ma-realize mong ayaw mo pala sa kanya pag-uwi mo, puwede mong isoli. And they will return your money to the last cent, kasama na ang tax.

One time, nagsoli ako ng shoes sa isang tindahan dito. Joskohday, pinag-mitingan pa yata ng board of trustees yung sapatos ko haha! Aba eh ‘yung manager na ang humarap sa akin eh. At ang tagal po, kehaba ng proseso. Naku gusto ko na lang ngang i-donate ‘yung sapatos sa mga nasalanta ng bagyo eh. Mas maaaga pa siguro akong nakauwi.

Sa Amerika, may counter na talaga ang mga stores for “return and exchange” at may empleyadong haharap sa iyo. palagay ko nga mas maraming nagsosoli doon kesa bumibili hehe. Oist, at walang tse-tse-buretse. Ni hindi ka tatanungin kung bakit mo sinosoli. basta ibigay mo ang resibo at ang goods and you’re done. And some stores even allow a whole month for returns.

Kaya lang, marami tayong kababayan doon na may pagka-cheap. Noong bagong dating ako, may nag-tip ba naman sa akin ng ganito. Pag may party raw akong pupuntahan, bumili raw ako ng mahal na damit. Tapos isuot ko pero ‘wag ko raw tanggalin ang tag. At never, never wear perfume. Mahahalata raw na ginamit ko na. Pagkatapos ng party, isoli ko na. O, di nakalibre nga naman ako ng mamahaling damit.

Joskohday, ang cheap naman. Pero huwag ka, maraming gumagawa ng ganyan. Alam mo naman tayong mga Pinoy, basta maka-isa lang. Kaya nga uso dito sa atin ang “no return, no exchange”. Naku ha, baka nga pati mga puti gawain din ‘yan, no!

Sabi naman ng iba, hindi raw kasi pinapawisan. Meaning, laging malamig kaya ayun, nanatili na lang sa katawan ang lahat ng kinain. Naipon ika nga. Ang sagot ko diyan, malalaki kasi ang capacity ng tummy nila. Maluwang ang bahay-pagkain hehehe.

Paanong hindi magiging ganoon, grabe sa laki ang servings sa mga fast food at restaurants nila. As in akala mo higante ang kakain at hindi pangkaraniwang tao. Nasanay na ang tiyan nila. Nahiklat na, ika nga.

To give you an idea, pagbalik ko rito sa atin, I had to eat five yumburgers ng Jollibee para makain ko ang equivalent ng isang quarter pounder ng McDonald’s sa Amerika.

Okey , ito ang kuwento ng pagkagulat ko sa laki ng serving ng isang fastfood eatery. Nag-treat ang anak ng Tita Alice sa In-N-Out, isang sikat na burger joint sa California because he works there part time. Siyempre, pinabayaan ko silang umorder para akin. Nang ilapag nila sa harap ko ang pagkain ko, na-shock talaga ako.

Joskohday, parang bibitayin na ang dating ko! Ang laki ng burger, sandamukal ang fries (sa karton na nga nakalagay) at ang laki ng baso ng soda. Apat kaming nakaupo sa mesa, feeling ko sobra pa sa aming lahat ang isang order na ‘yon. Ni hindi ko nahati ang burger, parang puputok na ang tiyan ko. Hello?? Sanay ako sa yumburger dito na kasinlaki ng mata ko, noh!

Ang masakit pa nito, refillable ang drinks mo, kahit gaano karami hanggang sa pumutok na siguro ang pantog mo. At ikaw ang kukuha, ha. May drinks station sa lahat ng fastfood joints doon. Bahala ka kung gusto mong malunod sa Coke. ‘Yung small size nila ng soda ay kasinlaki ng big natin. ‘Yung big nila kasinlaki na yata ng pitsel hehe.

Hindi pa sila nasiyahan, meron din silang sandwich na walo ang lamang burger patties, and people eat this in one sitting!

Nakakain na rin ako ng holy trinity ng Wendy’s doon, ang triple decker burger nila. Compared sa trinity dito, nagpapatawa ang Wendy’s sa Pinas. Mukhang bulilit ang triple decker nila dito, sandwich ng hobbits hehe.

One time naman, kumain kami ng breakfast sa Long Beach. Umorder ako ng pancakes. Tatlo. Remember, may pancake meal sa breakfast ng McDo dito sa atin. Pero proper restaurant naman ang kinainan namin nina Tita Alice doon, hindi fastfood.

Dumating ang inorder ko. Napanganga ang byuti ko. Jeez, kasinlaki ng plato ang pancakes! Take note, malalaki ang plates nila doon, as in humongous! At makakapal ang pancakes, ha, kasing-kapal ng mukha ko haha!

Isang beses naman, umorder ako ng Romaine lettuce with Ceasar’s salad dressing and some grilled chicken on top. Grabe, guys, palanggana na yata ang lalagyan nila. Mukhang nandoon na ang ani ng isang farm at isang buong chicken yata yung nasa ibabaw ng salad! And it was supposed to be only an appetizer, jeez!

Anyway, in conclusion, hindi ka ba tataba kung ganoon lagi karami ang kinakain mo? Hindi ba mahihiklat ang tiyan mo? Ito lang masasabi ko…limang yumburger at anim na order ng fries ang kakainin ng isang Merkano para dumighay man lang siya dito hehehe.

Meron tayong bouncing check law. Dapat naman siguro. Aba eh ginagamit ng mga criminally bent na Pinoy ang tseke para sa ikauunlad ng kanilang mga krimen. Maraming nakulong dahil sa swindling activities using checks. Kaya ngayon sa isip ng pangkaraniwang Pinoy, kapag nilabasan mo na ng isang banig na tseke, wala nang tiwala sa ‘yo hehe. Cash lang tayo, parekoy.

Hindi kagalang-galang ang dating ng mga tseke dito, ‘ika nga. Of course, sinasamba ang mga tsekeng issued ng malalaking kumpanya at ng government agencies. I am talking about the tseke ni Juan dela Cruz, ha. ‘Yung nagtitinda ng baboy sa palengke.

Kapag makapal ang pitaka mo dito sa atin, na halos hindi na maitiklop sa dami ng lamang cash, wow, big time ka. Sa Amerika, paghihinalaan ka na hehehe. Baliktad eh no? Nobody carries that much cash around. Mga bugaw lang siguro at mga criminal elements hehe.

Ang tseke sa kanila is equivalent to cash. Sa atin, madalas equivalent to utang, collateral sa hulugang a-kinse at a-trenta o kaya con job haha! Nagbukas ako ng bank account doon. Ke checking, ke saving account ‘yon, dumating ang ATM card ko (of course, through mail, how else?) na kasama ang isang kahon. Hulaan ‘nyo ang laman ng kahon? Sandamakmak na booklets ng tseke! Subukan mong i-mail ang ATM card dito at saka mga tseke, ‘pag hindi naglaho na ‘yong parang bula hahaha!

Tapos keganda pa ng tseke ko , ha! May disenyong cute little bears. Personalized ang dating kasi may pagpipilian ka pang designs. Hehehe parang stationery noong hayskul, eh. Muntik ko nang sulatan ng love letter sa ganda niya.

Kahi’t saan , you can pay using your checks. May credibility siya. Sa department stores, sa groceries, sa restaurants, sa mga talyer. Minsan may nakita akong ale sa grocery, $1.50 lang ang bill niya, tsineke pa hehe. Of course you can do that kasi ang mga cashiers doon may authorization to check your account kung may laman nga ang bangko mo o wala.

Hindi ka puwedeng mag-shopping to death, mag-issue ng tsekeng kung ilang daang dolyar, tapos piso lang pala ang laman ng bangko mo hehe. Malalaman nila agad ‘yon. And one more important observation ko, walang nagi-issue ng post-dated checks. Walang tatanggap ng tseke mo kahit 2 0r three days lang siyang advanced.

Dito sa atin puwede kang mag-issue ng tseke kahi’t tatlong taon yata in advance hahaha! Kakaiba. Katulad na lang ng mga tiningnan kong uupahan naming bahay. Lahat sila humihingi ng eleven post dated checks. Equivalent to each month’s rent ang amount sa isang tseke. ‘Yung first month, babayaran mo na in advance, cash. Halos lahat ng paupahan, ganyan na ang palakad. And I find this practice weird.

Kasi sa Amerika, you cannot issue a check with an amount na lampas sa pera mo sa bangko. Puwede nilang i-honor ‘yon pero, shet man, ang laki ng multa. Ganoon naman talaga ang banking system.

Dito sa atin, kahi’t P500 na lang ang pera mo sa bangko, panay pa rin ang pirma mo ng mga tsekeng daang-daang libo ang halaga hehehe. Walang takot. Ang attitude nila dito, pupunuan ko na lang bago dumating ang date sa tseke. Ang nakakapagtaka, tinatanggap naman ng mga pinagbabayaran mo. Kakaiba talaga ang Pilipinas. Pati tseke ginawa nang collateral sa utang.

P.S. ‘di ba cheque ang tamang spelling noon? Bakit kaya naging check na siya? hehe

Kakaiba naman ang ugali ng mga Pinoy doon sa Amerika. Lagi rin silang may bitbit kapag kinumbida sila. Pero hindi buong pamilya nila, ha. They bring food, desserts and/or wine and spirits. I’ve seen some who even brought party give-aways for the other guests.

Siguro kasi mura lang ang food doon as in a big tray of Korean barbecue will cost you less than $15. Do not convert to peso or else mahal nga sa tingin ‘nyo ‘to. A good sized apple pie goes for $6 or $7. And a big sampler of cheesecake from Chessecake Factory at Sam’s (with 12 thick slices, I think) is more or less $12. A moderately good wine, less than $10.

Kaya you can imagine, kahi’t dalawang putahe lang ang handa ninyo, invite ten guests, biglang labindalawa agad ang klase ng pagkain sa mesa ninyo. I’ve seen this happen everytime. Walang paltos. Pero madalas, Pinoys cook Pinoy food to bring to a Pinoy party, like adobo, laing, lumpiang sariwa, lumpiang shanghai, kaldereta, kare-kare. Miss nila talaga ang pagkain natin. And there’s really nothing like good old home cooking.

Another thing na kapuna-puna, nobody as in nobody uses their good china for serving dishes. Nakalagay lahat ang mga ulam sa big aluminum trays. Formal platings are only done at sit-down dinners. Ang gamit ng mga bisita? Paper plates! Tapos laging may giant plastic trash bags sa isang sulok para doon mo na lang itatapon ang kinainan mo. Kanya-kanyang tapon, ha. 

One reason, I suppose, is the absence of household help or as we call them here, maids. Guests should not burden the hosts sa mga pinagkainan nilang plato. Walang maghuhugas noon, noh! The host will have no time to cook a 9 course dinner and then wash the dishes! Unless chef ang nag-invite sa inyo. At may sampung alalay siya

And this is the best part. Kapag uwian na, the hosts always ask the guests to bring home uneaten food. Take whatever you want. They actually want the table cleared. Kasi, sa totoo lang, all those food will go to waste. Walang paglalagyan sa ref nila or walang kakain sa bahay nila. Makakatulong ka pa kasi wala na silang ililigpit, ika nga.

At eto pa ang isa, ha. This is the unwritten rule. Kung ano ang nadatnan mong ayos ng bahay, dapat ganoon din pag-alis ‘nyo. Tumutulong ang mga guests sa pagliligpit. Everyone helps out in cleaning up the party mess. Dito sa atin, pinakain mo na, feeling guest talaga sila Tatayo na lang at aalis. Ni hindi lilingunin ang iniwan nilang mga basura.

Well, siguro katwiran nila dito…nangumbida ka eh, magdusa ka hehe.

Bagong salta pa lang ako nang maranasan ko ang kakaibang paranoia na ‘to. FOB, ika nga. Pero teka muna, ano ba ang ibig kong sabihin ng paranoid? Ang pagkakaintindi ko rito ay ‘yung abuso sa paghihinala. Para bagang sa isip ng mga paranoid na tao, the rest of the world ay mga kriminal na laging may balak na masama sa kanila. Ang mga paranoid lang  ang may mabuting kalooban. Exaggerated ito I know, pero teka, paranoid na rin yata ako hahaha!

Paanong hindi ka mapa-paranoid sa bansang ‘yon eh lahat ng advertisement nila sa gamot sa TV may warning sa bandang huli. Example: Para ‘wag mabuntis, contraceptive daw, may binebenta silang kapirasong pantapal sa skin ng babae na parang maliit na Salonpas. Hindi na kailangang magsuot ng rubber ang iyong lover (hehe nag-rhyme).

Aba eh di nakakaaliw, ‘di ba? Para na ring nag-pills. Pero naman sa bandang ending ng ads, bigla kamong may magsasalita ng ganito: “Warning, this may cause heart attack.” Bwahahaha! Weird, hindi ka nga mabubuntis, dedbol ka naman sa atake sa puso. Di bale na lang, ‘no!

Noong bagong dating nga ako, naglakad ako sa paligid ng bahay nina Tita Alice. Parang ghost town. Walang tao sa daan. Sa harapan ng isang bahay, may batang naliligo sa plastic pool sa yard nila. Nadaanan ko siya twice, syempre, dahil bumalik ako para umuwi. Bigla kamong lumitaw ‘yung nanay mula sa kung saan, hinablot ang batang naliligo, sabay parang baliw na tinalakan ako. Tatawag daw siya ng pulis dahil may tangka akong kidnapin ang anak niya. WTF!! You can imagine kung gaano ako ka-shock. Puta, ‘yon ang tunay na paranoid!

Noong minsan naman  sa San Francisco, masyadong excited ako sa pagtawid. Hindi pa  “Walk” ang traffic sign para sa mga pedestrians. “Don’t walk” pa ang nakasulat pero bumaba na ako ng bangketa. Bigla akong hinila ng Tita Alice pabalik sa bangketa. kasi mahuhuli raw ako ng jaywalking. Oy, hindi pa ako tumatawid, ‘no!! Nagre-ready pa lang akong tumawid, jeez! No matter. Jaywalking pa rin daw ‘yon, $100 ang multa. Hello?? Jay”standing” ‘yon Tita, hindi jay”walking”.

Minsan naman papunta kami sa Las Vegas. Inaantok na yata si Tito Cris kaya hindi niya napansin na lampas na pala siya sa speed limit. Biglang may kasunod na kaming pulis agad at pinatabi  si Tito sa daan. Lumapit sa amin ang mamang pulis na akala ko si Shrek sa laki. Wait, hindi pala siya masyadong lumapit.

Binaba ni Tito ang salamin ng sasakyan. Puro tiyan ng mamang pulis ang nakikita ko sa bintana. Sabi niya with a booming voice, ”Keep your hands where I can see them, sir” ‘Wag aalisin sa manibela, ika nga. Tapos sabi niya “May I see your license and registration, please.” Huh?? Paano kukunin ni Tito ang lisensiya niya kung dapat nasa manibela lang ang mga kamay niya?

Sa totoo lang, guys, I was scared shitless of the mamang pulis. Sa attitude nung pulis, feeling ko may itinatago kaming bangkay sa trunk ng kotse. O kaya may stash akong isang sakong droga sa ilalim ng silya ko. All the while, ‘yung isang kamay nung pulis ay hovering sa baril niya.

Syet, sa isip ko ‘wag sanang magkamaling umutot ng malakas si Tito. Baka akala ng pulis eh putok ng baril, bigla na lang tanghaling duguang bangkay ang byuti ko……dahil sa overspeeding.

Hindi lang lang ‘yon, katulad ng naikwento ko na sa inyo, laging may posibilidad ng demanda na nakaamba sa buhay mo sa bansang ‘yon. Pero marami namang nakakalusot na mamamatay-tao at rapists kung magaling lang ang abugado. If you are the victim of rape, pagbibintangan ka pang slut bitch.

My point here is this, hindi imposibleng maging paranoid sila. Ang pananakot sa mga citizens ay subliminal. Hindi halata. Ang mga “warnings” ay kasama mo araw-araw na ginawa ng Jos. And you are your credit. Ang mga utang mo ay kakabit lagi ng pangalan mo at puwedeng kalkalin ng sino mang tao.

At ang number one na nakakatot sa kanila ay isang agency ng gobyerno. Walang matapang dito, walang nakakalusot. Lahat ng Merkano ay nanginginig ang laman pati utak pag kaharap na siya. It is the mumu of all mumu sa buhay ng mga puti. Ang pangalan niya, dear friends, ay IRS hehehe.