Bandwidths?!? (Singit post)

Bandwidth Limit Exceeded!

The server is temporarily unable to service your request due to the site owner reaching his/her bandwidth limit. Please try again later. –Sabi doon sa ellaganda.com.

Aw, c’mon, Mr. server! Ano ang ibig sabihin noon?? Lest you forget, this is Ella. Ang taong nagtangkang magkaroon ng ‘dot com’ pero wala namang alam kahi’t ano tungkol sa mga domains. Sabagay pakialam naman nila kung saksakan ako ng bopol sa mga bandwidths hehe. Basta lumampas ang byuti ko, period, ‘di ba?

Naisipan kong dito magsulat at sa dati nating tambayan sa ellarose wordpress. com kasi hindi ko rin ma-access ang sarili kong site nyahaha! Ano kaya ‘yung bandwidth at ano ang kinalaman niya sa buhay ko? Ito pala ay isang mahalagang bagay.

Ako ba ay nagpasasa sa mga bandwidths at walang pakundangang nag-aksaya kaya lumampas siya? Ito ba ay kasama sa mga blessings ng mga domain gods  (server pala) o kasama sa package na binayaran ko (one year advance pa hehe)

Anong uri ng mga aktibidades sa ellaganda.com ang naging dahilan ng pagkaubos ng naturang bandwidth? Ano ang dapat kong iwasan kung ayaw kong maubos bigla without a warning ang bandwidth na ito (kung ano man ito)? Mga katanungang gumulo sa aking isipan kaninang umaga.

Pinagtangkaang kong i-research ang meaning ng bandwidth. Pucha, lalong lumabo. Masyadong maraming techie terms na parang lingo na galing sa ibang planeta. In-email ko na lang ang helpdesk ng server ko at nagtanong by how much did I exceed this infamous b-width and what do I do now?

Hehehe simple lang naman pala ang sagot eh. Magdagdag! P50 lang per 1GB of additional bandwidth monthly. But I don’t even have an idea how much bandwidth to add!! Baka naman ang kailangan ko eh 10 GB. Hmmm….puwede na kaya yon? Para hindi ako maubusan ulit nyahahaha!

Anyway, guys, I’ll take care of this ASAP. And I appreciate my host’s fast replies to my queries. They’re nice people, I might add. Kahi’t walang “sorry for the inconvenience” or warning man lang sana sa akin na ako pala ay si Ellang aksaya pagdating sa bandwidth hehe.

Of insurance and lawsuits

Isang araw, bago mag-100 days of summer sa California, nagpasama si Tita Alice sa amin sa Huntington Beach. Note: ang 100 days of summer sa Cali ay literal, guys. On the 101st day, magsuot ka nang bigla ng jacket. Isandaang araw kang parang bine-beyk sa oven  sa sobrang init sabay biglang lalamig. Walang transition from hot to cold na dahan-dahan.

Maraming tao sa mga beaches ng California kapag summer. Nasa dulo na ng mapa ng US ang Cali kaya talay-talay ang mga beaches nila, sunod-sunod. Actually, isang mahabang beach lang yon hehehe. Hinati-hati, binigyan ng iba-ibang pangalan, voila! Marami na silang beaches LOL

Teka, I digress na naman. Nasaan na ba ako? Ah sa “maraming” tao sa mga beaches nga pala pag summer. Sa Huntington in particular, may mall sa beach. As in…. kapag nasa mall ka, lumakad ka ng ilang hakbang, nasa dagat ka na hehehe. Talk about business savvy ng mga Merkano, no? Samantalahin nga naman ang dami ng tao…magtayo ng mall hehehe. Oy teka, si Henry Sy din nga pala, nagtayo ng Mall of Asia sa tabi ng Manila Bay.

Pero ito ang kaibahan nila. Wala namang naka-bikini at naka-swimming trunks na kakalat-kalat sa Mall of Asia. Kasi wala namang lumalangoy sa Manila Bay. Sa Huntington Beach, may buhangin, may dagat, at maraming lumalangoy sa pangit nilang tabing-dagat hehehe. Oist, pangit naman talaga ang buhangin ng California beaches eh. Ang layo sa mga dagat natin.

Anyway, may maliliit na stalls sa may tabi ng mall para magtinda ng kung ano-anong stuff at pagkain. Maliit na stalls – read: ni hindi kasya ang isang tao sa loob. Nasa labas lang ang mga tindera. Nag-apply si Tita Alice para magtinda ng silver jewellery. You have to have a registered business name before you can rent a stall  (for tax purposes, I think). Hindi katulad dito sa atin basta may pambayad ka ng renta, puwede ka nang magtinda ng syomai at syopao hehe.

Narinig ko ang usapan nila tungkol sa insurance. Muntik na akong matawa nung sabihin ng ale na required daw ipa-insure ni Tita Alice ang space directly in front of her stall. Insurance against what? Baka masunog ang space sa harap ng tindahan niya?? Total focus ako sa kanyang explanation.

Insurance pala against demanda! Anak ng tokwa! Kasi raw baka may madulas sa semento sa harap ng tindahan nila, sila ang idedemanda! Jeez! Baka may tangang natapilok, nadapa, nagasgas ang tuhod? At kapag nagkataong sa harap ng puwesto niya natapilok ang tanga, si Tita Alice ang magbabayad ng damages sa tuhod ng taong lampa.

This is my first encounter with insurance and possible cases for lawsuits. I could not believe my ears! Umandar ang imagination ko. Kung may inatake sa puso sa harapan ng puwesto niya, si Tita Alice din ang idedemanda?? Of course exags na ‘to, but still it falls in the same category para sa akin. So Tita Alice had to have the stall insured, her stuff for sale AND THE EMPTY SPACE in front of the stall. 

Nag-isip pa ako…American lifestyle definitely includes the possibility of being slapped with all kinds of lawsuits… by anybody…..any time. Naka-insure din pala ang malaking aso nila sa bahay. Kasi nga naman baka biglang atakihin sa puso o kaya manginig sa takot ang sino mang matahulan ng aso nila habang dumadaan sa harap ng bahay nila. Baka idemanda sila ng emotional damages. Kasi nagkaroon ng nightmares dahil sa kahol ng aso.

The paper chase

Hindi ko na maituloy ang kuwento ko tungkol sa Universal Studios. Inaatake ako ng senior moments aka Alzheimer’s haha! Hindi ko na maalala ang mga detalye. Pucha ang bata ko pa ah. Paano na kaya pag nagka-edad na ako? Hmmm….

Anyways, ganito na lang. Kung ano na lang ang matandaan ko , ‘yon na lang ang ikukwento ko sa inyo. ‘Di ba inabot ako ng pasko sa Amerika? Ibig sabihin noon, nag-apply ako for extension ng stay. Six months lang naman ang ibinigay nila sa aking permission na maglamiyerda sa bansa nila eh. At nangailangan ako ng mga “papeles” to accomplish this.

Eto ang napansin ko sa kanila kapag tungkol sa mga papeles ang pag-uusapan. Ang daming papel!! As in sandamakmak na papel! As in PAPELES talaga literal! At gamit na gamit ang koreo (hindi ito lalaking Korea ha). Lahat ng bagay, ultimong tseke nila dinadaan sa mail.

Subukan mong magpadala ng tseke dito sa atin sa mail , pag hindi napunta ‘yan sa ibang kamay hehe. Isipin ‘nyo bawa’t sulat na ipadala sa koreo, gagamit ng sobre ‘yan, bukod pa sa papel. Gaano karaming papel ang umiikot sa buong Amerika sa bawa’t minuto? I don’t know if they bother to recycle paper pero naiisip ko ang mga kawawang puno!

‘Di ba galing sa mga puno ang papel? Unless may naimbento silang some chemical thingy na nagiging papel which I doubt. Sa kanila nanggaling ang term na “junk mail”. Mas marami ang daily junk mail kesa totoong mail mo! Mga ads ng mga sale, mga inaalok na magazines, courses sa eskwela, mga byuti products, mga disconnection notice (hehehe) at kung ano-ano pa. Ang equivalent niyan sa cyberworld, spam. Puwede ring mga forward emails.

Gaad, you should see these accumulate in one week! Puwede mo nang gawing carpet sa dami at sa kapal. Naisip ko ngang magtayo ng bote-dyaryo sa Amerika eh. Kumita kaya ako? Hmmm…palagay ko hindi kasi ang bote garapa-dyaryo nila eh mga multinational companies wahahaha! Truckloads!

Anyway, mabalik ako sa papeles ng extension ko. Kedami-daming pinipirmahan. Pirma dito, pirma doon, sagot dito sagot doon. Kapag nag-apply ka ng kahi’t ano doon, mail dito, mail doon. Lalo na kapag may mga kontratang involved! Madadaganan ka na ng mga papel hehe. Kaya siguro usong-uso sa kanila ang paper shredding machine. Hindi na nila makayanan ang mga papel sa buhay nila!

Naisip ko, kaya siguro ganoon, kasi they follow the golden rule. “Put everything in black and white, dude.” Para may pruweba sila kapag idenemanda ka. Nakasulat sa papel nyahahaha! And that is another story my friends. Ang mga demanda…bow.

Huh? Happy New Year ba ‘to?

Ikinuwento ko sa inyo ang one and only Pasko ko sa Amerika. Kung pathetic ang byuti ko noon, ano sa palagay ninyo ang itsura ko nang dumating ang pagpapalit ng taon? More pathetic, ano pa? Hehehe

May pasok pa rin ang December 31, of course, so maghapon na naman kaming nagtangahan nina Mr. and Mrs J habang hinihintay namin ang aming mga hosts. Gumawa ako ng fruit salad para hindi ako mainip.

Joskohday, natapos ko agad ang chore na ‘yon, kainis. Nagbukas ng mga lata ng fruit cocktail, naglagay ng Nestle Cream, konting condensed milk, konting vanilla. Hinalo…hinalo. Waaaah tapos na agad. Nainip na naman ako.

Lumabas sa yard, inusisa ang mga bunga ng peaches at ng pandak na apple tree, nakipaghabulan sa higanteng aso. Hiningal-hingal….tapos. Teka, maglaba kaya ako? Nalinis ko na ang tatlong banyo, eh. Nag-vacuum na rin ako ng carpet.

Sa wakas, dumating na sina Tito Cris at Tita Alice. Pati ang dalawang anak niya. May dala silang champagne, fruits, crackers, salami at mabantot na cheese (amoy patay na daga, grabe, ano ba ‘yon?). Walang paputok, kahi’t watusi. Shet, nami-miss ko talaga ang ingay ng bagong taon sa Pinas.

Ang pansindi ko ng five star at oglolo eh katol. Ang paborito kong paputok eh ‘yung sinturon ni hudas. Nakalinya sa daan ang mga fountain at nagsisigawan ng harang kapag supot hehehe. Nagpapako ng trumpilyo sa mga poste at bakod. May bakang umuunga, may whistle bomb, may luses, baby rockets, may sparklers, may watusi.

Hindi pa nasisiyahan ang mga tambay, gagawa pa ng apoy sa gitna ng gulong na ilalatag sa daan at doon itatapon ang mga bawang. Ang tawag ko sa lugar namin ay war zone. Kinabukasan, ang itim ng butas ng ilong namin nyahahaha!

Haaay….ang tanging ingay na narinig ko pagdating ng alas dose sa Merika ay “clink- clink”, untugan ng mga flute glasses na may lamang champagne for the traditional toast. “Tsup-tsup” ng mga beso-beso after the toast, at pagnguya ng apple, grapes at nuts. Kinabukasan, lumabas kami ng bahay at nanood ng Rose Parade sa Pasadena. Malinis ang mga butas ng ilong ko.

Sabagay, walang mga daliring naputol, mga batang nalason sa paglunok ng watusi, at mga namatay sa tetanus. Lumipas ang bagong taon ko sa Amerika nang walang casualty kundi ang puso kong gutay-gutay sa lungkot.

Masaganang Bagong Taon sa inyong lahat!!

Pasko nila, Pasko natin….an essay in nostalgia

When you’re in Rome, do what the Romans do. When you’re in Amerika, magdusa ka hehehe. Mahabang kuwento kung bakit inabot ako ng Pasko sa US and I’m definitely getting ahead of my story. Remember, March ako nagpunta doon? Pero kuwento ko muna sa inyo ang Pasko ni Ella sa Amerika.

“Dashing through the snow…..” hmmm,  honestly? I was expecting some, pero dahil nasa Cali ako, nada po. Zero yelo. Umuusok ang bibig ko sa lamig pero ni isang pumatak na snowflake wala, eh. Nasiyahan na lang ako sa fake na snow na ini-spray sa bintana ala-whipped cream sa lata. Ayoko namang mag-mukhang American Christmas bashing ang post na ito, guys, but be patient with me, ok?

Patawarin ninyo ang byuti ko kung masabi kong the saddest and sorriest Christmas of my life was spent in the land of milk and honey. Huwag kakalimutan…batang Pinay ako. My entire memory of childhood Christmases is made up of counting with my fingers “kung ilang tulog na lang”.

Basta pumasok ang “ber” months, andiyan na ang mga Christmas carols sa radyo (lalo na ‘yung AM station na paborito ni Tatay, ‘yung may mamang nagmumura). Pagpasok ng November, ilalabas na ang mga Christmas trees at mga parol na nakabalot sa plastic, at ang Christmas lights na nakatago sa mga kahon. Tinseltown nang bigla ang Ayala, Greenhills at Cubao. Simula na ng dalawang buwang Paskong Pinoy

Sa Merika, buong November, ang nakita kong decor sa mga malls at mga bahay eh mga higanteng kalabasa, mga pabo at mga scarecrows (plus mga babaeng mahaba ang damit at naka-apron). Hindi lang ‘yon, kulay orange ang paligid. Nagsisimula na akong malungkot. Hinanap ng mga mata ko ang kulay red and green…..at mga parol sa ilalim ng tulay ng Buendia.

In the Philippines, you can literally feel Christmas,  as in “it’s in the polluted air”. There’s  this fever pitch of excitement sa buong paligid, kahi’t sa mga magtra-traysikel. May nakasabit na maliliit na parol ang mga traysikel at mga jeep. Ke may pera ke wala, nadoon pa rin ang pag-asang masaya pa rin ang Pasko.

My US Christmas was pathetic. Kumakanta ng “We Wish You A Merry Christmas” ang isip ko, pero hindi maramdaman ng puso ko. Grabe sa mga Christmas lights ang mga bahay sa California, as in ginawang wrapper ang mga ilaw – binalot ang buong bahay hanggang bubong. May kung ano-anong Christmas scenes pa sa mga yards nila, lahat ng maiisip mong modern displays sa mga malls meron, but still….it felt so cold. Hindi ‘yung dapat-magsuot ng-jacket-cold. Hindi ko ma-feel ang init ng human contact. Lagi silang nagmamadali.

We bought Christmas gifts sa mga malls. Yup, ‘yun na ang pasko activity namin. Lagi pa kaming tumatakbo kasi naka-schedule lahat ng bagay doon…..may oras ng pamimili….may nakatakdang oras lahat ng bagay. Walang simbang gabi. May pasok kasi kinabukasan. Hindi puwedeng ma-late sa trabaho.

My heart ached for the simbang-gabi. ‘Yun bang susunduin ka ng pumoporma sa ‘yo, sabay na raw kayong mag-simba kuno, sa totoo lang gusto ka lang niyang landiin sa madaling-araw. Ililibre ka niya ng bibingka o puto bumbong, ihahatid ka niya pauwi, sabay ibibili ka pa niya ng pan de sal sa panaderya pasalubong kay Tatay.

December 24, bisperas ng Pasko. Mag-isa lang ako sa bahay maghapon. Bakit kaya? It was a weekday kaya may pasok pa ang mga opisina. December 25 lang ang legal holiday sa kanila, no more, no less.  So, so sad. May puso naman yata ang Merkanong boss ng mga Tito Cris, pina-uwi sila before five. Akala ko magluluto na kami ng pang-Noche Buena. Akala ko, katulad dito sa atin, mangangamoy na ang kusina sa bango ng mga nilulutong handa. Hindi pala.

Bakit daw magluluto pa, sabi ng Tita Alice, nabibili naman at nao-order kahi’t anong pagkain. May uwi silang honey-baked ham at mga tinapay. Masarap ang ham nila pero mas gusto ko pa rin ang Adelina’s. At 11:00 kumain kami ng ham at tinapay, salad na binili sa grocery, uminom ng tsokolate, natulog. Haaaay!

Araw ng Pasko….hindi makakarating ang dalawang anak ng Tita Alice. Sa ibang state nagpasko. Doon yata sa may snow. Malapit na akong umiyak…wait…umiyak na pala ako nung Christmas eve. May nag-deliver ng morcon at lechong kawali. An enterprising Pinay caterered to many Pinoy families na walang time magluto. We exchanged gifts after “Christmas lunch”. Lima lang kami. Walang magawa, so I slept until “Christmas dinner” na mga tirang ulam. ‘Yung apat na oldies watched TV but retired early. May pasok pa raw sila bukas. What an exciting day….

Hindi ko na kailangang isulat dito kung ano ang Paskong Pinoy dito sa Pilipinas. Alam kong nami-miss din ito ng mga kababayan nating napilitang umalis ng bansa. Ang ingay ng mga batang nagkalat sa kalye come Christmas morning. Lahat may suot na bagong damit, pupunta na sa bahay ng mga ninong at ninang. Walang patid ang dating ng mga kamag-anak. Hindi lang isa…isang buong pamilya. Tawanan, palitan ng regalo, inuman.

Yes, nandito na ako sa Pinas. Pero nalulungkot pa rin ako. Dahil ang mga call centers ay kadugtong ng Amerika, walang nagsasarang call center sa araw ng Pasko. Hindi rin sila puwedeng mag-absent. Unti-unti na tayong kinakain ng “Exciting American Christmas day”. Dadating din  ang panahon, snow na lang ang kulang, we will all have a merry, merry American Christmas!

Break muna tayo…Pasko na, eh hehe

Pasko na. Sarap mamasyal sa mga malls at shopping centers sa atin. Pagandahan ng displays at palakihan ng Christmas tree. Lalo na sa buong kahabaan ng Ayala, na tinawag na nilang tinseltown.

Noong araw may mechanical puppets display sa COD sa Cubao na dinadayo tuwing panahon ng kapaskuhan. Sayang wala na siya ngayon. But there’s this new breed of animated lights display which can only be seen in America! Hindi puwede sa atin ito guys, huwag na nating pangarapin….patay tayo sa Meralco bill hahaha!

Kindly click my blog music off before you start watching. Lahat kasi ng videos may kasamang tugtog eh. Thanks.

Extreme Lights!!

 This display was the work of Carson Williams, a Mason, Ohio, electrical engineer who spent about three hours sequencing the 88 Light-O-Rama channels that controlled the 16,000 Christmas lights in his annual holiday lighting spectacular (from Christmas 2004).

 

His 2005 display includes over 25,000 lights that he spent nearly two months and $10,000 to hook up. So that the Williams’ neighbors aren’t disturbed by constant noise, viewers driving by the house are informed by signs to tune in to a signal broadcast over a low-power FM radio station to hear the musical accompaniment.

Edited version of his 2004 display used for charity

In Southern California

In Sacramento, California

Rotary Gardens Winter Wonderland Walk

At Sak’s, 5th Avenue, New York

Hehehe Meron din pala sa UK. The Display has over 30,000 lights and is powered using Animated Lighting software.